சனிக்கிழமை பெருமாளுக்கு ஏன் உகந்த நாளாக மாறியது?

மண்ணையும் விண்ணையும் அளந்த எம்பெருமானுக்கு புரட்டாசி சனிக்கிழமை மட்டுமல்ல, வருடத்தின் எல்லா சனிக்கிழமைகளுமே உகந்த நாட்கள்தான்.

ஆயுள்காரகனான சனிபகவான், தான் பிறந்த தினமான சனிக்கிழமையன்று பெருமாளை வழிபடும் பக்தர்களுக்கு அவர் வேண்டிய வரங்களை அளிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்ததே இதற்கு முக்கியக் காரணமாகும்.

ஒருமுறை கலியுகத்திற்குப் புறப்பட்ட சனிபகவானிடம் நாரதர், "நீர் யாரை வேண்டுமானாலும் பிடிக்கலாம், ஆனால் திருமலை பக்கம் மட்டும் சென்றுவிடாதீர்" என்று கலகம் செய்ய, கர்வத்துடன் அங்கு சென்ற சனிபகவான் வேங்கடவனின் ஆற்றலால் தூக்கியெறியப்பட்டார்.

தன் தவறை உணர்ந்து பெருமாளின் பாதம் பணிந்த சனிபகவானிடம், "என்னைச் சரணடைந்த பக்தர்களை நீ எக்காலத்திலும் துன்புறுத்தக் கூடாது" என்ற நிபந்தனையுடன் வேங்கடவன் மன்னிப்பு வழங்கினார்.

சனியின் ஆதிக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிபதியாகப் பெருமாள் விளங்குவதால், ஏழரைச் சனியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சனிக்கிழமைகளில் அவரை வழிபடுவது பெரும் மீட்சியைத் தரும். இவ்வாறு சனியின் உக்கிரப் பார்வையைத் தணித்து, பக்தர்களுக்கு நீண்ட ஆயுள், செல்வம் மற்றும் ஆரோக்கியத்தை வாரி வழங்கும் உன்னத நாளாகச் சனிக்கிழமை திகழ்கிறது.

தேவாரத்தின் முத்துக்கள்: திருஞானசம்பந்தர் பாடிய பசுபதீசர் துதிசிவபெருமானை பற்றிப் பாடப்பட்ட பன்னிரு திருமுறைகளில் முதல் ஏழு திருமுறைகள் ‘தேவாரம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன. இதில்,

முதல் மூன்று திருமுறைகளை திருஞானசம்பந்தர் பாடியுள்ளார்,

நான்காம் முதல் ஆறாம் திருமுறை வரை திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) பாடியுள்ளார்,

ஏழாம் திருமுறையை சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்.

தெய்வத்தைப் புகழ்ந்து பாடப்பட்ட பாமாலை என்பதாலும் இதற்கு ‘தேவாரம்’ என்று பெயர் பெற்றது என்று கூறப்படுகிறது.

இப்போது, அந்த தேவாரப் பாடல்களில் ஒன்றைப் பார்க்கலாம்:

பாடல்

பொங்கி வரும்புனல் சென்னி வைத்தார் போம்வழி வந்துஇழிவு ஏற்றம்ஆனார்
இங்குஉயர் ஞானத்தர் வானோர் ஏத்தும் இறையவர் என்றும்இ ருந்துஊராம்
தெங்குஉயர் சோலைசேர் ஆலைசாலி திளைக்கும் விளைவயல் சேரும்
பொய்கைப் பங்கய மங்கை விரும்பும் ஆவூர்ப் பசுபதி ஈச்சரம் பாடுநாவே.

-திருஞானசம்பந்தர்

விளக்கம்

பொங்கி வரும் கங்கையைக் திருமுடியில் அலங்காரமாகக் கொண்டவராம் சிவபெருமான். மானிடர்களாகப் பிறந்து உயர்ச்சி பெற்றவர்களும், உயர்ந்த ஞானத்தினைப் பெற்ற சான்றோர்களும், வானவர்களும் துதி செய்யும் அந்த இறைவன் ஆவூரில் உறைகிறார்.

ஆவூர் என்பது எங்கும் தென்னை, மாங்கனி, கரும்பு, செந்நெல் ஆகியவை நிறைந்த வளமான வயல்களும், நீர்நிறைந்த குளங்களும், தாமரைகள் பூத்த பொய்கைகளும் கொண்ட செழிப்பான ஊர். அந்த தாமரையின் மேல் விளங்கும் திருமகள் விரும்பும் புனிதத் தலம் அது.

அத்தகைய ஆவூரில் இருந்தும் திகழும் பசுபதீச்சரத்தை நாவால் பாடி மகிழ வேண்டும் என்று சுவாமிகள் கூறுகின்றார்.

இந்து புராணங்கள் வெறும் கதைகள் அல்ல; நீதி, நேர்மை, பணிவு ஆகியவற்றைப் போதிக்கும் ஆழமான ஆன்மிகப் பாடங்கள்.

பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலை அகந்தையின் அடையாளம் பிரம்மாவுக்கு முன்பு ஐந்து தலைகள் இருந்தன. ஐந்தாவது தலை அகந்தையின் சின்னமாக மேலே நோக்கியிருந்தது. சிவன்பார்வதி திருமணத்தில் புரோகிதராக இருந்த பிரம்மா, “என் ஐந்தாவது தலைக்கு தட்சணை எங்கே?” என அகந்தையுடன் கேட்டார். கோபமடைந்த சிவபெருமான் அந்தத் தலையைத் துண்டித்தார். அதனால் பிரம்மாவுக்கு நான்கு தலைகளே மீதமாயின. அகந்தை அழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

பிரம்மா-விஷ்ணு மோதலும் சிவலிங்க சத்தியமும் “நானே மேலானவன்” என பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் தர்க்கித்தனர். அவர்களுக்கு சத்தியத்தை உணர்த்த சிவன் அளவற்ற நெருப்புத் தூணாக (சிவலிங்கமாக) தோன்றினார். விஷ்ணு அடியைத் தேடி தோற்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டார். பிரம்மா உச்சியைக் கண்டதாகப் பொய் சொல்லி, தாழம்பூவை சாட்சியாகக் காட்டினார். சிவன் பொய்யை அறிந்து சாபமளித்தார்: “பிரம்மாவுக்கு பூமியில் கோவில் இருக்கக் கூடாது; தாழம்பூ பூஜைக்கு உதவாது.”

பாடம்: அகந்தையும் பொய்யும் எவ்வளவு உயர்ந்தவரையும் வீழ்த்தும். பணிவும் சத்தியமும் மட்டுமே நிலைத்து நிற்கும்.